wtorek, 28 lutego 2017

KOŚCIÓŁ MATKI BOSKIEJ CZĘSTOCHOWSKIEJ W KNUROWIE



Szybko rosnące osiedla mieszkaniowe w Knurowie, z racji napływu z wielu regionów kraju ludzi do pracy w tutejszej kopalni sprawiały, że coraz ciaśniej było na Mszach Świętych w stojącym w centrum miasta kościele św. Cyryla i Metodego. Z tego powodu coraz bardziej pogłębiała się potrzeba powstania nowej parafii i budowy nowego kościoła. Niestety w latach 70-tych dwudziestego wieku, z racji rządów władz komunistycznych niełatwe było zadanie uzyskania pozwolenia na budowę.
Podczas jednej z pielgrzymek na Jasną Górę ludzie miasta obiecali, że jeśli uzyskają możliwość budowy nowego kościoła będzie on pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej.  Prośba została wysłuchana. 26 maja 1979 roku Urząd Wojewódzki w Katowicach wydał zgodę na budowę kościoła. Poświęcenie placu budowy, postawienie drewnianego krzyża na placu przykościelnym nastąpiło w 1981 roku, rok później dekretem biskupa została powołana nowa parafia pw. Matki Boskiej Częstochowskiej. Kościół poświęcono w roku 1986.
Charakterystyczny dla kościoła jest kształt łodzi.

foto własne











piątek, 17 lutego 2017

KOŚCIÓŁ ŚW. WAWRZYŃCA W RYBNIKU



Na zlecenie patrona kościoła Józefa II von Strachwitz-Göppersdorff, opata rudzkiego  rozpoczęto budowę nowej świątyni dnia 1 lipca 1717 r. Drewno do budowy kościoła ofiarował hrabia Rudolf von Gaschin (Gaszyński), z rodu fundatorów sanktuarium na Górze św. Anny.  Świątynię wznosił Jakub Sedlaczek, gliwicki cieśla, biegły w sakralnym  budownictwie sakralnym.  Nową drewnianą budowlę poświęcono, w niedzielę po święcie św. Marcina.  W dniu 3 września 1719 r. kościół odwiedził biskupi wizytator z Wrocławia, który zanotował w opisie tej wizytacji, że w nowym kościele znajdowały się trzy ołtarze (św. Wawrzyńca, NMP i św. Józefa) i jeszcze nie było organów.  Dzień później  sakramentu  bierzmowania aż 290 osobom udzielił  ks. Elias Sommerfeld, biskup pomocniczy diecezji wrocławskiej.


Przez ponad 250 lat świątynia znajdowała się w miejscu swojego powstania - Boguszowicach, choć już w okresie międzywojennym (I połowa XX w.) powstał nowy, neobarokowy kościół, pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa.  Do 1810 r. opactwo rudzkie sprawowało pieczę nad świątynią. Po 1810 r. patronem (prawnym opiekunem)  kościoła był król pruski (na krótko) a następnie książęta raciborscy na Rudach z rodu Hohenlohe-Waldenburg-Schilingsfürst.  I tak było aż do wybuchu II wojny światowej.
Przez kolejne około 40 lat świątynia nadal funkcjonowała w Boguszowicach i szczęśliwie przetrwała II wojnę światową. W latach 60-tych XX w. przeprowadzono rozległy remont kapitalny obiektu, z wymianą części elementów drewnianych. Do rejestru zabytków kościół został wciągnięty 5 lutego 1966 r.
Zmiany polityczne i czasy coraz bardziej agresywnej świeckości (ateizmu) Polski Ludowej narzuciły na Kościół górnośląski (katowicki) liczne ograniczenia. Budownictwo kościelne napotykało na poważne trudności, ale pewnym rozwiązaniem stało się przenoszenie zabytkowych, drewnianych kościołów do miejscowości, w których planowano utworzyć samodzielną placówkę duszpasterską. W 1975 r. stary boguszowicki kościół rozebrano, po czym dokonując koniecznych wymian elementów drewnianych a także prac rekonstruktorskich,  zmontowano na nowym miejscu, na wysokim podpiwniczeniu w Ligockiej Kuźni przy ul. Wolnej 125, która była już częścią miasta Rybnika. Biskup Herbert Bednorz poświęcił zrekonstruowany kościół w dniu 14 grudnia 1975 r. nadal utrzymując pradawne wezwanie św. Wawrzyńca.


Obecnie kościół posiada kubaturę o powierzchni 2200 m³ a powierzchnia użytkowa liczy 310 m². Budowla od swych początków wyróżnia się konstrukcją na planie krzyża greckiego. Budowla osiada konstrukcję zrębową z wieżą o konstrukcji słupowej. Trzysta lat istnienia obiektu przysporzyło mu we wnętrzu wiele zabytkowych elementów wyposażenia. Mimo przenosin świątyni do Kuźni Ligockiej, co w takich przypadka zawsze powoduje uszczuplenie pierwotnego wyposażenia, zachował się główny ołtarz rokokowy z starszym obrazem „Męczeństwo św. Wawrzyńca” autorstwa Michaela Willmanna, zwanego „śląskim Rafaelem”, datowany na 1685 r. Obraz być może był umieszczony w starszym kościele (i ołtarzu) istniejącym do 1717 r. W ołtarzu funkcjonował także barokowy obraz św. Marcina z Tours. Kościół zachował również boczne ołtarze, tak jak w poprzednim miejscu swojego usytuowania. Są to ołtarze: pierwszy o cechach późnorenesansowych z ok. połowy XVII w. z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem, drugi  wczesnobarokowy datowany na 1677 r. z obrazem sceny Ukrzyżowania. Niezwykłym dziełem przypisywanym Antonowi Österreichowi (syn Johanna Melchiora, znanego z wielu wybitnych dzieł rzeźbiarskich) jest figura św. Jana Nepomucena. Pełna ekspresji rzeźba była w kościele opackim w Rudach częścią ołtarza w kaplicy św. Jana Nepomucena lub znajdowała się w nawie głównej cysterskiej świątyni. Możliwe że w końcu XVIII w., po wielkiej przebudowie rudzkiej świątyni, rzeźba trafiła do boguszowickiego kościoła należącego do cystersów.


Kościół św. Wawrzyńca  obchodzi 300 lat swej bożej służby. Przez ponad 200 lat był  świątynią parafialną dla boguszowickiej wspólnoty, potem był kościołem pomocniczym, a następnie od ponad 40 lat pod tym samym wezwaniem jest znów świątynią parafialną Ligockiej Kuźni, dziś dzielnicy Piaski –Ligocka Kuźnia, przynależnej do miasta Rybnika. To obiekt o wielkiej wartości historycznej i duchowej, znajdujący się w pięknie urządzonej przestrzeni zieleni. Odwiedzany przez wiernych i turystów z wielu zakątków świata, szczyci się ruchomą szopką betlejemska, która w okresie bożonarodzeniowym roku liturgicznego przyciąga rzesze wiernych.

ze strony:  http://www.wawrzyniec.com/ - Marcin Wieczorek
foto: ks. Bronisław Matysek

czwartek, 16 lutego 2017

STAROPRAWOSŁAWNA CERKIEW STAROOBRZĘDOWCÓW W GABOWYCH GRĄDACH

 


Staroobrzędowcy

Staroobrzędowcy to prawosławni chrześcijanie, którzy nie przyjęli cerkiewnej reformy patriarchy Nikona i cara Aleksija Michajłowicza. Członkowie tego Kościoła nie uznają reform liturgicznych patriarchy Nikona przeprowadzonych w latach 1652–1656, które upodabniały obrzędy Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego do greckich.
Każda zmiana w  cerkwi, zgodnie z postanowieniami siedmiu Powszechnych Soborów jest traktowana jako herezja i wyrzeczenie się jedynej prawdziwej wiary. Członkowie kościoła: Staroprawosławnej Cerkwi Staroobrzędowców osiedlili się w Polsce około I połowy XVIII wieku. Wspólnota znalazła schronienie w Polsce, uciekając przed prześladowaniami patriarchy Nikona. Chcąc uchronić stare kanony wiary Prawosławnej staroobrzędowcy uciekali z Rosji w różne zakątki świata.
Obecnie, staroobrzędowcy zamieszkują W RP głównie tereny obecnego województwa podlaskiego, m.in. takie miejscowości jak: Gabowe Grądy, Bór, Augustów, Suwałki, Wodziłki oraz na terenie województwa warmińsko – mazurskiego, w miejscowości Wojnowo. Ponadto wielu członków Cerkwi rozproszonych jest na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w różnych miejscowościach.
Staroprawosławna Cerkiew Staroobrzędowców praktykuje swoją wiarę w nowo zbudowanej Cerkwi. Nabożeństwa, Sakramenty, praktyka religijna prowadzona jest pod przewodnictwem Duchownego Ojca. Msze odprawiane są wg kalendarza juliańskiego.

 Podobnie jak w czasach starożytnych świątynię ustawiono na podobieństwo Krzyża. Przednia ściana świątyni zawsze zwrócona jest na wschód. W ścianie zwróconej na wschód, znajduje się ikonostas z dużą ilością ikon. Wszyscy modlący się, znajdujący się w świątyni, dlatego podczas modlitwy zwróceni są twarzą na wschód, symbolizując w ten sposób swoje zwrócenie się do Prawdziwej Światłości, do „Wschodzącego Słońca” (Łk. 1, 78), którym jest Pan Jezus Chrystus. Przed ikonostasem znajduje się osobne podwyższenie podłogi („solieja”, ołtarz), na którym odprawiana jest msza święta. Na środku „soliei” znajduje się Krzyż Pański i Święta Ewangelia, spisana św. Apostołami i Ewangelistami: Mateuszem, Markiem, Łukaszem i Janem. Dla chóru na podwyższeniu („soliei”) znajdują się osobne miejsca zwane – „klirosy”. Pośrodku świątyni z sufitu zwiesza się „Panikadziło” (Lampa, świecznik ze świecami). 

 Na terenie wsi Gabowe Grądy znajduje się też cerkiew Wschodniego Kościoła Staroobrzędowego

ze strony: http://www.staroprawoslawie.pl/strona-glowna.html
foto: od wspólnoty Cerkwi

środa, 1 lutego 2017

NA PĘKSOWYM BRZYZKU - ZAKOPANE

Najstarszy zakopiański cmentarz znajdujący się przy ulicy Kościeliskiej tuż obok słynnego Starego Kościółka p.w. Matki Boskiej Częstochowskiej powstał w XIX wieku, a darczyńcą miejsca do jego powstania był Jan Pęksa. Jest to nekropolia zarezerwowana zasłużonym dla Zakopanego, Tatr i całego Podhala. Są więc tu groby między innymi: Tytusa Chałubińskiego, Sabały, Stanisława Marusarza, Heleny Marusarzówny, Kornela Makuszyńskiego, Władysława Orkana, Kazimierza Przerwy - Tetmajera, Stanisława Witkiewicza i wielu innych. Łącznie ponad 500 grobów, w tym ponad 250 grobów ludzi wybitnych, powszechnie znanych na Podhalu lub w całej Polsce.
Wszystkie nagrobki to dzieła sztuki wykonane według góralskiej tradycji, zdobione podhalańskimi motywami.
foto: własne